Termolezja

0
Termolezja

Jak się przygotować do tego zabiegu i jak on przebiega?

Co to jest termolezja?

Termolezja to zabieg przeprowadzany w celu ograniczenia lub redukcji przewlekłych dolegliwości bólowych przy użyciu wytwarzających wysoką temperaturę bądź przewodzących fale radiowe igieł, stosowanych tylko na wybranym fragmencie nerwów. By igły mogły dotrzeć w miejsce przeznaczenia z największą precyzją, lekarz przeprowadzający zabieg termolezji posługuje się obrazem USG. Zabieg umożliwia złagodzenie bólu kręgosłupa, a u niektórych osób może go nawet skutecznie zahamować.

Rodzaj termolezji

Termolezji nerwu trójdzielnego dokonuje się na sposób:

  • ciągły – wprowadzona w okolice zakończenia nerwu czuciowego igła nagrzana jest do temperatury 70-90 stopni. W tym przypadku utrzymuje się ją w miejscu docelowym przez jedną do dwóch minut.
  • pulsacyjny – igła przewodzi fale radiowe o odpowiedniej częstotliwości, które zmniejszają aktywność receptorów bólowych.

Przebieg termolezji

Termolezji dokonuje się przy zastosowaniu znieczulenia miejscowego. Znieczulenie ogólne jest natomiast stosowane podczas wkłuwania się w czaszkę pacjenta. Przy każdym zabiegu specjaliście asystuje anestezjolog, który monitoruje pracę serca pacjenta. Specjalista wkłuwa się w chorobowo zmienione miejsce specjalista.

Przebieg zabiegu monitorowany jest dzięki wyświetlanemu na ekranie obrazowi. Następnie przez biegnący środkiem igły kanalik podaje się znieczulenie. Następnie igła zostaje podłączona do generatora prądu i rozpoczyna się blokad nerwów chorego, czyli przerwanie przewodzenia bodźców bólowych.

Cały zabieg trwa ok. 20 minut, a jego zbawienne efekty mogą utrzymywać się przez pół roku. Termolezję można powtarzać w celach podtrzymania leczenia i profilaktyki kolejnych nawrotów.

Wskazania do termolezji

Termolezji dokonuje się w celu zmniejszenia bądź całkowitego zlikwidowania bólu przewlekłego przy występowaniu:

  • neuralgii nerwu trójdzielnego,
  • klasterowych bólów głowy,
  • zespołów bólowych kręgosłupa,
  • neuralgii nerwów potylicznych,
  • neuralgii międzyżebrowej,
  • bólów pochodzenia nowotworowego,
  • bólu kikuta,
  • bólów naczyniowych,
  • bólu zależnego od układu współczulnego.

W przypadku zespołu bólowego zlokalizowanego w obrębie unerwienia nerwu sromowego również można dokonać blokady.

Przeciwwskazania do wykonania termolezji

Termolezji nie wykonuje się w trakcie chorób w ostrym lub bardzo zaawansowanym stadium ani zaraz po nich bez odpowiedniego okresu rekonwalescencji. Po udarze mózgu lub zawale serca z wykonaniem zabiegu należy odczekać co najmniej trzy miesiące.

Termolezja

Jak się przygotować do termolezji?

Zabieg termolezji poprzedzić musi seria spotkań konsultacyjnych z lekarzem, w trakcie których poznaje on szczegółowo bólowe dolegliwości pacjenta. Dzięki rozwojowi medycyny przeciwbólowej, precyzyjnie można określić granice bólu, a także dokonać prognostycznej blokady nerwów, która w przypadku pozytywnych efektów, pozwoli przeprowadzić skuteczną termolezję.

W dniu zabiegu należy:

  • unikać żucia gumy i korzystania z używek,
  • zaprzestać używania dezodorantów, perfum i innych zapachowych czy perfumowanych kosmetyków,
  • od dwóch godzin przed zabiegiem lekarstwa należy popijać tylko czystą wodą,
  • poprosić kogoś o odwiezienie do domu po zabiegu, gdyż nie można prowadzić po zabiegu.

Korzyści z termolezji

Cierpiącym na przewlekłe bóle kręgosłupa pacjentom przywraca dobre samopoczucie. Prąd o określonej częstotliwości nie niszczy nerwu, a blokuje przewodzenie uciążliwych dla organizmu bodźców bólowych i przywraca sprawność ruchową.

Termoterapia

0
Termoterapia

Kiedy jest ona wskazana i jakie są jej formy?

Termoterapia jest jednym z obszarów fizykoterapii, wykorzystującym w celach leczniczych ciepło lub zimno. Kuracja ta przynosi ulgę w różnego rodzaju dolegliwościach, w tym przewlekłych bólach mięśni i stawów. Wybór odpowiedniego rodzaju terapii zależy od schorzenia pacjenta i musi być dostosowana do jego potrzeb.

Rodzaje termoterapii

Ciepłolecznictwo – czyli rodzaj fizykoterapii, której zadaniem jest dostarczenie tkankom chorego niezbędnego ciepła. Otwiera ono naczynia krwionośne, co ułatwia przepływ krwi i zwiększa dostarczanie tlenu oraz substancji odżywczych do tkanek organizmu. Terapię przeprowadza się aby złagodzić ból stawów, rozluźnić obolałe mięśnie, więzadła i ścięgna oraz w efekcie poprawić ich elastyczność.

Ciepło jest dostarczane może być w postaci suchej lub wilgotnej, przez wodę lub parę, orz poprzez działanie ultradźwięków, promieni podczerwonych, leczniczych prądów, a także kąpieli czy okładów.

Zimnolecznictwo – w tym przypadku fizykoterapia polega na spowolnieniu przepływu krwi i ma zadziałać jako środek zmniejszający dolegliwości związane z urazami, takie jak ból oraz obrzęki. Zabiegi stosuje się także na miejsca opuchnięte i posiniaczone. Zimno jest dostarczane w postaci okładów z lodu, schłodzonej cieczy lub żelu. Zaleca się korzystanie z terapii około 24 do 48 godzin po urazie aby osiągnąć najlepsze efekty.

Szczególnym rodzajem zimnolecznictwa jest krioterapia, polegająca na zastosowaniu temperatury poniżej 0 stopni Celsjusza.

Wskazania do termoterapii

Zabiegi z wykorzystaniem leczenia ciepłem są skuteczne w następujących dolegliwości:
Schorzenia stawów: zwyrodnienia, zesztywnienie zapalne

  • Bóle mięśni
  • Uszkodzenia pourazowe
  • Rwa kulszowa
  • Choroby układu nerwowego

Ciepłolecznictwo ma także zastosowanie w przemyśle kosmetycznym w postaci zabiegów z wykorzystaniem okładów borowinowych, parafinowych i naświetleń. W zależności od rodzaju działa na skórę regenerująco, detoksykując, rozluźniająco, a także przygotowuje do przyjęcia kolejnych zabiegów pielęgnacyjnych.

Termoterapia

Zabiegi z wykorzystaniem zimna zaleca się osobom cierpiącym z powodu dolegliwości takich jak:

  • Urazy, skręcenia, stłuczenia, uderzenia i różnego typu kontuzje będące skutkiem np.
  • uprawiania sportów i innych aktywności fizycznej.
  • Nerwobóle i bole psychosomatyczne.
  • Reumatoidalne zapalenie stawów (w niektórych przypadkach) oraz bóle stawów.
  • Krioterapia w kosmetologii jest wykorzystywana jako zabieg stymulujący spalanie tkanki
  • tłuszczowej, ujędrniający skórę i pomocny w likwidacji zmian skórnych, np. rozstępów czy cellulitu.

Przeciwwskazania do termoterapii

Zabiegom ciepłoleczniczym nie powinny poddawać się osoby ze schorzeniami układu krążenia, nadciśnieniem tętniczym, ostrymi stanami zapalnymi, cukrzycą, nowotworami, oraz skłonnością do krwawień i problemami z krzepliwością.

Zimnolecznictwo nie jest polecane w kilku przypadkach: nadwrażliwości na zimno, problemów z układem moczowym, chorób serca, występujących u pacjenta odmrożenia.
W ramach przygotowania do zabiegów termoterapii należy skorzystać z konsultacji lekarskiej.

Korzyści z wynikające z zastosowania termoterapii

Poszczególne rodzaje termoterapii mogą mieć różny wpływ na organizm w zależności od zastosowanego rodzaju. Do podstawowych korzyści należą: zmniejszenie dolegliwości bólowych i stanów zapalnych, zahamowanie rozwoju schorzeń zwyrodnieniowych.

Najważniejszym z nich jest poprawa samopoczucia pacjenta i jego ogólnej kondycji organizmu. W przypadku niektórych zaburzeń wysoką skuteczność ma termoterapia naprzemienna, wykorzystująca zarówno wysoką, jak i niską temperaturę w równym stopniu.

Tlenoterapia

0
Tlenoterapia

Na czym polega ta terapia i kiedy jest wskazana?

Tlenoterapia to inaczej leczenie pierwiastkiem tlenu. Stosuje się ją u osób cierpiących na zaburzenia oddychania, których organizm nie jest w stanie dostarczyć go w odpowiedniej ilosći w sposób naturalny.

Rodzaje tlenoterapii

Podział stosowany ze względu na potrzeby pacjenta:

Tlenoterapia domowa , czyli DLT, od „domowe leczenie tlenem” przepisywana jest pacjentom z przewlekłymi niewydolnościami oddechowymi. To redukuje duszności, wpływa pozytywnie na stan organizmu oraz poprawia samopoczucie i komfort chorego. Obecnie metoda ta opiera się na stosowaniu urządzeń zwanych koncentratorami tlenowymi.

Tlenoterapia hiperbaryczna – wykorzystuje tzw. komory hiperbaryczne i jest stosowana w specjalistycznych gabinetach. W komorach tych znajduje się w nich czysty tlen pod zwiększonym ciśnieniem atmosferycznym, co pozwala na skuteczne nasycenie nim niedotlenionych tkanek organizmu. Zabieg trwa około od około godziny do półtorej.

Metody tlenoterapii

Podział ten stosowany jest ze względu na drogę podawania tlenu:

Tlenoterapia bierna. W tym przypadku tlen podawany jest pacjentowi za pomocą maski twarzowej, cewnika wprowadzanego do jamy nosowej bądź specjalnego namiotu tlenowego.

Tlenoterapia czynna z kolei przeprowadzana jest na zasadzie oddechu zastępczego. Tlen jest wprowadzany bezpośrednio do dróg oddechowych pacjenta za pomocą np. respiratora.
Wskazania do poddania się tlenoterapii

Leczeniu tlenem osoby z niedotlenieniem, wynikającym z chorób układu oddechowego.

Należą do nich:

  • COPD (przewlekła obturacyjna choroba płuc)
  • Zapalenie płuc
  • Astma
  • Dysplazja lub niedorozwinięte płuca u noworodka
  • Niewydolność serca
  • Mukowiscydoza
  • Bezdech senny
  • Choroby płuc
  • Uraz układu oddechowego.

Przeciwwskazania do tlenoterapii

Terapia nie jest wskazana kobietom w ciąży, osób gorączkujących lub borykających się z następującymi problemami zdrowotnymi:

  • Poważne urazy płuc
  • Padaczka
  • Nieodbarczona odma opłucnowa
  • Rozsiana choroba nowotworowa
  • Przebyte operacje ucha lub klatki piersiowej
  • Rozedma płuc

Jak przygotować się do tlenoterapii?

Przed korzystaniem z tlenoterapii domowej pacjent musi zostać odpowiednio przeszkolony w placówce służby zdrowia, gdzie uczy się obsługi koncentratora tlenowego. Osoby palące muszą bezwzględnie porzucić nałóg, ponieważ jest to jedyny sposób by bezpiecznie korzystać z terapii i spodziewać się efektywnej poprawy stanu zdrowia.

Korzyści płynące z korzystania z tlenoterapii

Zarówno tlenoterapia domowa, jak i zabiegi z wykorzystaniem komór hiperbarycznych są skutecznymi metodami w walce ze schorzeniami układu oddechowego. Użytkowanie koncentratora znacznie poprawia jakość życia pacjenta, a w przypadku przewlekłej choroby płuc nawet je przedłuża.

Tlenoterapia

Dzięki tlenoterapii domowej chory nie musi przebywać w szpitalu, co może być zbawienne dla jego komfortu psychicznego, a jedynie zgłaszać się na regularne badania kontrolne w specjalistycznej placówce.

Możliwe powikłania podczas tlenoterapii

Tlenoterapia musi podlegać ściśle określonym zasadami. Jest w większości przypadków dobrze tolerowana przez pacjentów, jednak u niektórych osób po jej zastosowaniu mogą wystąpić komplikacje. Hiperbaria tlenowa może grozić krótkotrwałymi problemy ze wzrokiem, zmęczeniem, bólami głowy, wymiotami, klaustrofobią, a także urazem ciśnieniowym.

Barotrauma może dotyczyć urazów ucha środkowego, zatok i płuc. Oprócz tego zdarzają się niewielkie przypadki powikłań związanych z toksycznością tlenu. Może mieć on negatywny wpływ na układ nerwowy lub płuca. Korzystanie z koncentratora może natomiast skutkować bólami głowy, złym samopoczuciem czy nawet podrażnieniem śluzówki nosa. Użytkownicy muszą także zachować szczególne środki bezpieczeństwa aby nie dopuścić do przypadkowego wybuchu gazu.

Tromboliza

0
Tromboliza

Kiedy jest wskazana i jak przebiega?

Tromboliza, znana pod nazwą także jako leczenie trombolityczne, polega na rozpuszczaniu niebezpiecznych skrzepów krwi w naczyniach krwionośnych. Ma to na celu poprawę przepływ krwi i zapobiega uszkodzeniom tkanek i narządów.

Najczęściej stosuje się ją w postaci dożylnego wlewu medykamentów rozpuszczających skrzepy, ale obejmuje także dostarczenie leku bezpośrednio do miejsca zatoru za pomocą długiego cewnika oraz zastosowanie cewnika z mechanicznymi przyrządami na końcu, które są w stanie usunąć lub rozbić skrzepliny.

Rodzaje trombolizy

Leki trombolityczne dzielone są się na trzy generacje. W skład generacji pierwszej wchodzą: streptokinaza, urokinaza, anistreplaza. Leki generacji drugiej znajdują się leki aktywujące plazminogen (np. t-Pa, t-PA), natomiast generacja trzecia to leki powstałe w wyniku zastosowania modyfikacji genetycznych.

Przebieg trombolizy

W zależności od okoliczności, lekarz może zdecydować się na dożylny wlew leków trombolitycznych, bądź dostarczyć je bezpośrednio do miejsca powstania zakrzepu przez dłuższy cewnik, wprowadzony w pobliże powstałego zatoru. Dla sprawdzenia, czy zakrzep ulega rozpuszczeniu, stosuje się obrazowanie radiologiczne. W przypadku niewielkich skrzepów leczenie może trwać zaledwie kilka godzin, natomiast poważne zakrzepy mogą wymagać leczenia nawet przez kilka dni.

Wskazania do przeprowadzenia trombolizy

Tromboliza jest stosowana głównie jako procedura ratująca życie w przypadku niebezpiecznych zakrzepów powodujących zawał serca, ostrą zatorowość płucną oraz prowadzą do udar mózgu. Leczenie trombolityczne powinno być wdrożone możliwie jak najszybciej po diagnozie zakrzepu. Najlepiej dla pacjenta w ciągu 1-2 godzin po wystąpieniu pierwszych objawów spowodowanych zatorem.

Tromboliza

W przypadkach mniej poważnych, leczenie trombolityczne jest stosowane dla usuwania skrzepów w żyłach głębokich, skrzepów w nogach, w obszarze miednicy oraz w kończynach górnych. W każdym z nich zapobiega to przemieszczaniu skrzepów w kierunku płuc, gdzie mogą powodować o wiele poważniejszy zator płucny.

Przeciwwskazania

Choć tromboliza jest zabiegiem bezpiecznym i niezwykle efektywnym. W niektórych przypadkach zmniejsza lub całkowicie usuwa problemy większości pacjentów, bez konieczności przeprowadzania inwazyjnych operacji, jednak nie jest zalecana powszechnie.

Nie poleca się jej osobom, które stosują leki rozrzedzające krew oraz osobom z problemami krzepliwości krwi. Do czynników podwyższonego ryzyka zalicza się między innymi:

  • ekstremalnie wysokie ciśnienie krwi,
  • czynne krwawienia lub duża utrata krwi,
  • krwotok wewnątrzczaszkowy,
  • zaawansowane choroby nerek,
  • niedawno przebyte operacje i inwazyjne zabiegi.

Jak się przygotować do trombolizy?

Przed wykonaniem zabiegu trombolizy należy dostarczyć lekarzowi przeprowadzającemu zabieg pełną i dokładnie przeprowadzoną dokumentację medyczną oraz wyniki badania fizykalnego przeprowadzonego nie wcześniej niż na 30 dni przed zabiegiem. Konieczne jest także wykonanie kompletnych badań krwi: morfologii, wymazu i inne rodzaje badań biochemicznych. Na kilka godzin przed zabiegiem pacjent powinien być na czczo, a na dwa dni przez zabiegiem powinien zaprzestać stosowania leków przeciwcukrzycowych zawierających metforminę.

Korzyści z trombolizy

Tromboliza jest zabiegiem mało inwazyjnym, który stosowany w niektórych ciężkich schorzeniach zagrażających życiu. Należą do nich zawał serca, udar niedokrwienny mózgu czy zatorowość płucna. Wczesne zastosowanie trombolizy w leczeniu udaru może znacznie zmniejszyć powikłania i ograniczyć uszkodzenia mózgu, dzięki czemu możliwa jest skuteczna rekonwalescencja i pełny powrót do zdrowia.

Żywienie dojelitowe

0
Żywienie dojelitowe

Kiedy jest wskazane i jak się do niego przygotować?

Żywienie dojelitowe polega na podawaniu choremu tzw. diety przemysłowej wprost do przewodu pokarmowego pacjenta. Dieta ma dostarczać do organizmu niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania substancji – azotu, elektrolitów, fosforu, wapnia, śladowych ilości wartościowych pierwiastków i witamin.

Metody żywienia dojelitowego

Wyróżnić można kilka metod odżywiania dojelitowego:

Doustnie, czyli odżywianie przy pomocy doustnych suplementów pokarmowych. Jest to i najczęściej stosowana i najprostsza metoda, którą zaleca się w początkowej fazie zaleceń żywienia dojelitowego. Dopiero gdy okaże się nieskuteczne zawiedzie, przechodzi się do żywienia z pomocą dostępu sztucznego.

W dostępie sztucznym używa się zgłębników dożołądkowych, dodwunastniczych, dojelitowych,

Za pomocą sztucznie wytworzonych przetok odżywczych, tzw. stomii dożołądkowych (gastrostomie) i dojelitowych (jejunostomie).

Wskazania dożywienia dojelitowego

Potencjalne wskazania do odżywiania jelitowego:

  • niedożywienie lub niedostateczne odżywianie organizmu w następstwie choroby lub urazu,
  • zespół krótkiego jelita,
  • powikłania pooperacyjne,
  • choroby zapalne jelit,
  • zaburzenia połykania, trawienia i wchłaniania,
  • zwężenie górnego odcinka przewodu pokarmowego,
  • rozległe oparzenia,
  • okres po zakończeniu żywienia pozajelitowego,
  • okres radio- i chemioterapii,
  • pooperacyjne przetoki jelitowe,
  • pooperacyjne powikłania,
  • długo gojące się rany,
  • wyniszczenie,
  • odleżyny,
  • jadłowstręt i zaburzenia odżywiania
  • choroby zakaźne (np. wyniszczenie przy AIDS).

Dodatkowo, kolejnymi zaleceniami do żywienia dojelitowego w warunkach domowych może być:

  • schorzenie neurologiczne z zaburzeniami połykania, np. towarzyszącymi stwardnieniu rozsianemu, stwardnieniu zanikowemu boczne, po udarze mózgu, dziecięcemu porażeniu mózgowemu, guzów mózgu, po urazach OUN, demencji),
  • choroba nowotworowa, a szczególnie nowotwory głowy, szyi, klatki piersiowej, oraz rak górnego odcinka przewodu pokarmowego.

Przeciwwskazania do żywienia dojelitowego

Przeciwwskazaniem do karmienia dojelitowego może być jedno z poniższych schorzeń:

  • niedrożność żołądka i jelit,
  • ciężkie oparzenie,
  • rozległe urazy wielonarządowe,
  • atonia żołądka i jelit,
  • wstrząs,
  • ostry stan zapalny jamy brzusznej.

Jak się przygotować do przyjęcia żywienia dojelitowego?

Żywienie dojelitowe często odbywa się w szpitalu. Wtedy o prawidłowe założenie sztucznego dostępu i prowadzenie odżywiania dba wykwalifikowany personel medyczny i lekarz prowadzący pacjenta. Jeśli odbywa się w domu, w przypadku gdy stan pacjenta nie wymaga dłuższego pobytu w szpitalu.

Wykonywanie zabiegu w warunkach domowych wymaga jednak odpowiedniego przeszkolenia członków rodziny i opiekunów pacjenta, regularnej kompleksowej opieki medycznej w okresie przebiegu kuracji, a przede wszystkim dostarczenia do domu specjalistycznego sprzętu, odpowiednich produktów żywieniowych, a także środków dezynfekcyjnych i opatrunkowych niezbędnych do prawidłowej opieki nad chorym. Żywienie dojelitowe w warunkach domowych w jest w całości refundowane przez NFZ.

Żywienie dojelitowe

Korzyści z żywienia dojelitowego

Dzięki żywieniu dojelitowemu organizm chorego otrzymuje niezbędne do przeżycia substancje odżywcze, poprawia się i utrzymuje stan zdrowia. Chory dąży do sukcesywnego odzyskiwania sprawności, a także polepsza komfort życia.

Domowe sposoby na wybielanie zębów

0
Domowe sposoby na wybielanie zębów

Jak wybielić zęby w domu, nie wydając pieniędzy na drogie zabiegi stomatologiczne i wyszukane preparaty!

Piękne, białe i przede wszystkim zdrowie zęby to marzenie każdej kobiety. Olśniewający uśmiech to wizytówka i niezawodny sposób na dobre pierwsze wrażenie. Poprawa wyglądu zębów nie koniecznie musi jednak wiązać się z nieprzyjemnymi i długotrwałymi zabiegami stomatologicznymi – istnieje wiele sprawdzonych domowych sposobów poradzenia sobie z tym problemem. Jak wybielić zęby samodzielnie?

Konieczność dbania o dobry wygląd zębów dotyczy w szczególności smakoszy kawy, wina, herbaty i osób palących. Te używki w szczególny sposób wpływają na utratę olśniewającej bieli zębbów. Na szczęście istnieje wiele domowych sposobów na białe zęby. Ucieszy to osoby, które nie przepadają za wizytami u stomatologa. Poznaj kilka sprawdzonych metod, jak odzyskać biel zębów w domu.

Skórka pomarańczowa, truskawki, orzechy i soda

Możesz znacząco poprawić wygląd i kolor swoich zębów za pomocą domowych receptur. Zwolennicy takich metod wskazują ich niską cenę i oraz łatwość zastosowania oraz przygotowania. Ich skuteczność uzależniona jest jednak od indywidualnych czynników.
Wybielanie zębów przy pomocy banana. Codzienne nacieranie zębów wewnętrzną częścią skórki banana dostarczy zębom minerałów takich jak wapń i potas oraz witamina D. Dzięki temu wzmocni się ich ogólna kondycja oraz kolor ulegną poprawie.

Skórka pomarańczowa to kolejny sposób na białe zęby. Podobnie jak skórka z banana, posiada właściwości wybielające i w naturalny sposób wzmacnia zęby minerałami takimi jak sód, potas, wapń, magnez, cynk, żelazo i fosfor. Pocieraj zęby wewnętrzną stroną białej skórki. Systematyczne powtarzanie tego zabiegu powinno pomóc pozbyć się przebarwień, plam i osadów aby przywrócić zębom biel. Sproszkowany, wysuszony liść laurowy połączony ze startą, suszoną skórką pomarańczy uchroni dodatkowo ochroni Twoje zęby przed próchnicą.

Papka z truskawek jest kolejnym czynnikiem, który uchroni Twoje zęby przed osadzaniem się kamienia nazębnego. Osoby stosujące taką „truskawkową pastę”, lub po prostu często jedzące owoce truskawek mogą pochwalić się białymi i wolnymi od nalotów zębami.
Mieszanka sody spożywczej i kuchennej soli jodowanej używana do czyszczenia zębów działa na zasadzie peelingu. Przy stosowaniu tej metody należy jednak być ostrożnie, gdyż zbyt częste przeprowadzanie tego zabiegu może prowadzić do uszkodzenia szkliwa i sprawić, że Twoje zęby staną się nadwrażliwe, np.: na temperaturę pokarmów.

Papka z orzechów włoskich sprawi, że Twoje zęby będą odporne na przebarwienia i osadzanie się kamienia. Orzech włoski posiada także silne właściwości antybakteryjne i uchroni Twoje zęby i jamę ustną przed infekcjami i zakażeniami.

Soki skórka z cytryny używany do płukania i nacierania zębów powinny szybko przywrócić śnieżnobiały uśmiech.

To oczywiście nie są wszystkie domowe sposoby wybielania zębów. Ich systematyczne stosowanie powinno przywrócić Twoim zębom zdrowy wygląd, piękny blask i naturalną biel.

Uzupełnieniem naturalnych zabiegów może być stosowanie produktów specjalistycznych wybielających dostępnych w sklepach i aptekach.

Domowe sposoby na wybielanie zębów

Preparaty i zabiegi do stosowania w domu

Jeśli oczekujesz szybkiego i spektakularnego efektu wybielania zębów, domowe sposoby mogą nie wystarczyć. Konieczna będzie wizyta w aptece i dobór odpowiedniego preparatu.

Dostępne na rynku pasty, gumy wybielające, żele i paski mogą pozbyć w wielu przypadkach, należy jednak pamiętać o przestrzeganiu zaleceń producenta zawartych w ulotkach lub na opakowaniu. Stosowanie preparatów profesjonalnych jest doskonałym uzupełnieniem powyżej wymienionych naturalnych, domowych sposobów na białe zęby.

Specjalistyczne pasty do wybielania zębów pomogą Ci pozbyć się przebarwień i przywrócą jednolity koloryt zębów. Ich systematyczne stosowanie przyniesie widoczny efekt już po kilku dniach.

Wybielające gumy do żucia to popularny sposób na białe zęby. Są doskonałym rozwiązaniem w sytuacji, gdy po posiłku nie masz możliwości umycia zębów. Jednak poza niekwestionowanymi zaletami wybielającymi, należy pamiętać o skutkach ubocznych żucia gum. Ciągła praca szczęki może spowodować dolegliwości stawów żuchwy i układu mięśniowo-zębowego. W skrajnych przypadkach prowadzić to może nawet do nadmiernego zaciskania szczęki oraz zgrzytania zębów.

Nowością wśród produktów do domowego wybielania zębów są paski wybielające. Stosuje się je przez 7 do 14 dni, przyklejając do zębów na ok. 30 min. Paski zawierają specjalistyczne składniki wybielające. Podobne działanie i zadowalające rezultaty mają specjalne żele wybielające. Różnica polega jednak na sposobie aplikowania – w przypadku żeli substancję należy nałożyć na specjalistyczny aplikator na zęby i odczekać określony w instrukcji czas.

Profilaktyka

Niezależnie od wybranej metody domowego wybielania zębów, nie zapominaj o profilaktyce i regularnych wizytach u dentysty. Pamiętaj, że to regularne picie kawy, herbaty, wina i palenie papierosów w wielu przypadkach odpowiadają za zmianę barwy zębów na żółtawą i powstawanie nieestetycznych osadów. W trosce o piękne zęby, powinnaś rozważyć zrezygnowanie lub ograniczenie używek oraz picie barwiących napojów przy użyciu rurki. To w istotny sposób ograniczy niechciany kontakt zębów z napojem.

Drętwienie nóg i rąk – jakie mogą być przyczyny?

0
Drętwienie nóg i rąk – jakie mogą być przyczyny?

Co może powodować nieprzyjemne mrowienie w kończynach?

Zdarza Ci się doświadczyć drętwienia i mrowienia kończyn? Zastanawiasz się, czy tego typu dolegliwości mogą być niepokojącym objawem innej choroby? Jeśli zdarzają Ci się często, są intensywne i towarzyszą im inne niecodzienne symptomy. W takim wypadku nigdy nie powinnaś ich ignorować!

Oto kilka możliwych przyczyn takiego stanu rzeczy.
Niewidzialne mrówki mogą przemieszczać się po całym ciele, ale najczęściej atakują nasze palce, dłonie, ramiona, nogi i stopy. Brrr! Czasami, oprócz mrowienia, pojawia się nieprzyjemne i utrudniające poruszanie nimi drętwienie rąk i nóg. Skąd się biorą?

Oto możliwe przyczyny:

  • Siedzenie lub stanie w tej samej pozycji przez bardzo długi czas.
  • Uszkodzenie nerwu. Uraz nerwu szyjnego powoduje drętwienie ręki, zaś nerwu w dolnej części kręgosłupa objawia się mrowieniem i drętwieniem w nodze.
  • Nacisk na nerwy. Może go powodować np. przepukliną krążka międzykręgowego.
  • Nacisk na nerwy peryferyjne np.: przez guz.
  • Słaby dopływ krwi spowodowany miażdżycą, odmrożeniem, zapaleniem naczyń krwionośnych.
  • Nieprawidłowy poziom wapnia, potasu lub sodu w organizmie.
  • Niedobór witamin, w tym witaminy B12.
  • Przyjmowanie pewnych leków.
  • Uszkodzenie nerwów wynikające z alkoholizmu, zatrucia ołowiem lub działania innych substancji toksycznych.
  • Radioterapia.
  • Ukąszenia niektórych owadów.

Drętwienie lub mrowienie kończyn towarzyszy także niektórym stanom chorobowym, takim jak:

– Zespół cieśni nadgarstka. Jednym z jego objawów jest ból oraz drętwienie rąk w nocy.
– Cukrzyca.
– Migrena.
– Stwardnienie rozsiane.
– Zawał (cierpnięcie rąk) lub przemijający atak niedokrwienny.
– Niedoczynność tarczycy.
– Choroba Raynauda.

Często niepokojącym sygnałem jest drętwienie jednej, a zwłaszcza lewej ręki. Dolegliwość ta może być spowodowana siedzącym trybem życia oraz długotrwała pracą przy komputerze, ale też chorobami neurologicznymi lub zaburzeniami układu krążenia.

Drętwienie nóg i rąk – jakie mogą być przyczyny?

Jak sobie pomóc?

Teraz, kiedy już wiesz skąd może się brać nieprzyjemne drętwienie kończyn, musisz przyjrzeć się swojemu trybowi życia czy diecie. Najlepiej jednak poprosić o konsultację lekarza specjalistę, który znajdzie przyczynę nawracających dolegliwości i zaleci dodatkowe badania i kurację. Poinformuj go nie tylko o występowaniu mrowienia nóg czy kończyn górnych, ale też wszystkich innych niepokojących objawach, które mu towarzyszą.

W przypadku urazów kręgosłupa pomocne mogą okazać się ćwiczenia rehabilitacyjne. Za niski poziom witamin i minerałów uzupełnisz poprzez właściwie skomponowaną dietę lub przyjmowanie odpowiednich leków lub suplementów.

Niebezpieczne drętwienie – kiedy skontaktować się z lekarzem?

Natychmiastowa pomoc medyczna potrzebna jest w następujących przypadkach:

  • Gdy drętwieniu rąk lub nóg towarzyszy silne osłabienie organizmu i utrata zdolności poruszania się, czyli paraliż.
  • Drętwienie i mrowienie kończyn pojawiło się na skutek doznanych obrażeń głowy, szyi, kręgosłupa.
  • Kończyny wykonują nieskoordynowany ruchy nad którymi nie możesz zapanować.
  • Utraciłaś świadomość, nawet jeśli trwało to tylko chwilę.
  • Masz problem z mową, widzeniem, poruszaniem się.
  • Skontaktuj się także z lekarzem, jeśli:
  • Mrowienie i drętwienie kończyn pojawiło się bez konkretnej przyczyny. Masz wtedy wrażenie, że ręka lub noga „zasypia”.
  • Masz bóle szyi, przedramion, palców.
  • Częściej oddajesz mocz.
  • Cierpnięcie nóg pogarsza się, gdy chodzisz.
  • Masz wysypkę.
  • Masz zawroty głowy, skurcze mięśni lub inne niecodzienne symptomy.

Jak widzisz drętwienie nóg i rąk może mieć mnóstwo przyczyn, które mogą się ze sobą łączyć. Czasami pojawia się nawet podczas snu, czasem zwiastuje o wiele poważniejsze schorzenia. Jeśli tego typu dolegliwości pojawiają się u Ciebie lub kogoś bliskiego, nie zwlekaj. Udaj się po pomoc do specjalisty i zbadaj, skąd się biorą.

Jak dbać o buty?

0
Jak dbać o buty?

Obecnie na rynku dostępnych jest mnóstwo modeli butów z różnego typu materiałów, zarówno naturalnych jak i syntetycznych. Jak o nie prawidłowo zadbać, aby cieszyć się ich wygodą jak najdłużej? Poniżej znajdziesz kilka wskazówek jak je czyścić i pielęgnować, aby długo wyglądały jak nowe.

1 Jeśli chcesz oczyścić lakierki, przetrzyj je wacikiem nasączonym mlekiem. To usunie plamy. Aby je zmiękczyć – użyj oliwy z oliwek lub wazeliny. Jeśli nie planujesz nosić lakierowanych butów przez dłuższy czas, natłuść je odpowiednio i owiń – każdy but oddzielnie – w papier welinowy, by się nie porysowały.

2 Aby wyczyścić nubuk, przetrzyj go miękką gumką do ścierania. Resztki gumy delikatnie otrzep z butów.

3 Plastik myj wodą z mydłem. Jeśli myjesz białe buty, posyp je talkiem kosmetycznym, a jeśli kolorowe posmaruj cienką warstwą wazeliny lub tłustego kremu.

Jak dbać o buty?

4 Płótno czyść szczotką, a ewentualne plamy usuń za pomocą wody z delikatnym odplamiającym mydłem.

5 Satynę delikatnie przetrzyj czystym alkoholem.

6 Zamsz wyczyścisz specjalną szczoteczką przeznaczoną do jego pielęgnacji, następnie posyp proszkiem w odpowiednim kolorze i przetrzyj lekko zmiętym papierem welinowym. Na koniec użyj drobnoziarnistego papieru ściernego lub kartonowego pilniczka do paznokci.

7 Tenisówki wypierz w pralce w niskiej temperaturze, maksymalnie 30°. Do tego celu użyj proszku do tkanin delikatnych. Plamy na materiale usuwaj benzyną.

8 Dziką skórę oczyść miękką gumką do ołówków, następnie strzepnij jej resztki i wypoleruj lnianą szmatką.

Jak dobrać odpowiedni kolor do swojego typu urody?

0
Jak dobrać odpowiedni kolor do swojego typu urody?

Podstawową kwestią w wyborze odpowiednich dla ciebie kolorów, jest wybranie ich w taki sposób, aby pasowały do odcienia Twojej karnacji czy włosów. Poniżej znajdziesz wskazówki odnośnie tego, które kolory wybrać, a których unikać by nie popełnić modowych błędów.

1 Najpierw określ, która pora roku najlepiej pasuje do Twojej karnacji. Odcienie są podzielone na 4 rodzaje, w zależności od intensywności.

2 Cera „zimowa” może być zarówno blada i biała, żółto-oliwkowa lub ciemna. „Zimy” to często brunetki o ciemnych oczach.

3 Cera „letnia” jest blada, z różowym odcieniem. „Lato” najczęściej jest naturalną blondynką lub brunetką o jasnych oczach.

4 Cera „jesienna” ma złotawe odcienie, często piegi. Do tej kategorii kobiet zalicza się rude i brunetki o piwnych lub zielonych oczach.

Jak dobrać odpowiedni kolor do swojego typu urody?

5 Cera „wiosenna” jest kremowa lub promiennie brzoskwiniowa. „Wiosny” mają najczęściej włosy koloru bardzo jasnego blond, często posiadają jasne piegi, rumiane policzki i niebieskie oczy.

6 „Zimy” powinny nosić ostre, wyraziste kolory. Do jej cery pasuje biel, czerń, granat, czerwień i intensywny róż. Jeśli stawiamy na delikatniejsze kolory, wybierzmy chłodne odcienie, zamiast pasteli. Zimy powinny unikać stonowanych kolorów takich jak beż, pomarańczowy, czy złoty.

7 Panie w odcieniach „lata” powinny wybierać pastele i delikatne, naturalne odcienie nude z dodatkiem różu i niebieskiego. Lawendowy, śliwkowy, brązowy i jasny niebieski również będą pasować doskonale, natomiast nie zaleca się im nosić koloru czarnego, ani pomarańczowego.

8 „Jesienie” powinny wybierać kolory ze złotymi refleksami, takie jak beżowy, pomarańczowy, złoty, karmelowy i cała paleta ciepłych brązów. Unikać należy noszenia odcieni niebieskiego, np. granatowego.

9 „Wiosnom” pasują ciepłe kolory, takie jak karmelowy, brzoskwiniowy, złotożółty i inne w pastelowych wydaniach. Unikać powinny natomiast odcieni ciemnych i matowych kolorów.

Jak prawidłowo dobrać oprawki okularów do kształtu twarzy?

0
Jak prawidłowo dobrać oprawki okularów do kształtu twarzy?

Noszenie okularów korekcyjnych już dawno przestało być powodem do wstydu. Można wręcz zaobserwować nowy trend w modzie, polegający na noszeniu tzw. „zerówek” przez osoby, które nie posiadają wad wzroku. Obecnie rynek optyczny oferuje nam naprawdę szeroki wybór oprawek.

Możemy wybrać nie tylko piękny kształt, ale też wybrać kolor oprawki, czy materiał z którego jest wykonana. Ostatnio bardzo rośnie popularność okularów w typie „kujonków”, czyli szerokie, plastikowe oprawki. Należy jednak uważać, ponieważ ten typ okularów pasuje prawdę nielicznym i trudno je wystylizować, aby wyglądały naprawdę dobrze. Czym należy kierować się podczas poszukiwania okularów odpowiednich dla naszego typu urody?

Buzia okrągła. Ten typ charakteryzuje się tym, że ma mniej podobne proporcje zarówno szerokości i wysokości. Do takiego kształtu twarzy najlepiej pasują oprawki prostokątne. Taki Kształt oprawki wydłuży i wyszczupli nieco twarz. Należy uważać jednak przy wyborze grubości takich oprawek, ponieważ grube nie zawsze wyglądają dobrze. Najbezpieczniejsze będą oprawki tzw. żyłkowe czyli z wolnymi przestrzeniami na szkłach. Takie oprawki wyglądają bardzo stylowo delikatne i pasują większości osób.

Trójkątna twarz, czyli taka posiadająca czoło szersze niż wąska broda, najlepiej prezentuje się w oprawkach, w których dolna część jest wolna, a ich kształt zbliżony jest to prostokąta.

Odwrócony trójkąt, to twarz w której czoło jest wąskie, a twarz widocznie rozszerza się ku dołowi. W tej sytuacji chcemy optycznie poszerzyć górną jej część. Do tego celu najlepiej sprawdzą się oprawki o kształcie kocich oczu.

Jak prawidłowo dobrać oprawki okularów do kształtu twarzy?

Twarz prostokątna, to taka posiadająca szerokie czoło, oraz podobne proporcje szerokości i długości buzi. Chcemy więc taka twarz nieco wydłużyć, w tym celu wybieramy owalne i wąskie oprawki, nadadzą one twarzy nieco kociego wyrazu, co wygląda wyjątkowo atrakcyjnie.

Twarz owalna jest najłatwiejsza w stylizacji jeśli chodzi o dopasowanie idealnych oprawek. Do takiej buzi będzie pasować właściwie każdy rodzaj. Szczęśliwi posiadacze właśnie tego kształtu mogą przebierać w najróżniejszych formach, rozmiarach i grubościach oprawek. Niemniej warto dobierać okulary klasyczne, zapewniające stylowy wygląd w każdej sytuacji zarówno tej wyjątkowej jak i na co dzień.

Poważnej pani księgowej ubierającej na co dzień w eleganckie garsonki niekoniecznie będą pasowały szalone, ostre kolory oprawek.

Wskazówki

* Oprawki oprócz tego że oprawki maja być ładne, to przede wszystkim muszą być dla nas wygodne. Dlatego dokładnie się zastanówmy, czy są odpowiednio dopasowane na skroniach lub za uszami, czy nie są za ciężkie, a noski nie są zbyt zwarte.
* Rozmiar oprawek powinien być dopasowany wielkością do twarzy. Nawet najładniejsze ramki nie będą bowiem wyglądały dobrze, jeśli będą za małe!

ZOBACZ TEŻ